Ik neem jullie graag mee in een persoonlijk verhaal over twee kanten van mezelf.
Over wie ik ben, wat Pinto mij heeft geleerd en hoe Ingrid en Pinto steeds meer hand in hand gaan.
Benieuwd naar mijn verhaal?
📖 Je kunt hieronder het volledige verhaal lezen.
Warme groet, Ingrid 🧡
Soms ben ik Ingrid, soms Pinto 🧡 maar eigenlijk ben ik allebei.
Ik heb mijn profielfoto aangepast, omdat ik op veel verschillende posts reageer. Wanneer iets mij raakte, inspireerde, of welke emotie of gedachte mij ook maar in beweging zette om te gaan reageren.
Hiervóór zagen mensen alleen mijn clownsgezicht. Soms vond ik dat niet helemaal passend en zelfs een beetje ongemakkelijk. “Ik kan ook alleen mijn logo gebruiken”, dacht ik toen. Maar dat vind ik persoonlijk heel onpersoonlijk.
“Ik ben jou 🧡 jij bent mij 🧡”, dacht ik toen! Waarom zet ik niet gewoon beide foto’s erop?
Zo gedacht, zo gedaan!
Pinto en Ingrid zijn dezelfde persoon. Maar Pinto heeft mij veel geleerd, omdat zij ondeugender is en haar gevoel durft te volgen. Ze is eerlijker naar anderen en geeft in liefde haar eigen Pinto-mening. Pinto incasseert veel beter dan Ingrid. En Pinto leeft lichter, blijer en geniet van alles. Ze is een ster in JA zeggen tegen alles wat op haar pad komt. Ze weegt haar JA af en maakt vervolgens een keuze.
Maar essentieel is eerst een JA! Het geeft ruimte, kracht en een heerlijk positieve vibe, zelfs als het daarna toch een NEE wordt.
Ik hou van mijn Pinto: liefdevol, optimistisch, luisterend, ondeugend, dankbaar, empathisch, eerlijk en vrolijk. Met een groot incasseringsvermogen en een knipoog naar anderen, de wereld én zichzelf. Niets is wat het lijkt, maar het is wel wat het lijkt! Een onuitputtelijke fantasie en een enorm speelplezier: dat is Pinto.
Maar ik ben ook Ingrid: de versie van Pinto die haar weg vindt in de maatschappij. Niet alles van Pinto past binnen wat de maatschappij van mij verwacht. Maar gelukkig is er steeds meer ruimte voor wie Pinto werkelijk is. En juist door die ruimte ben ik gelukkiger geworden.
Ik weet mij te beheersen als ik eigenlijk met blote voeten voor de klas zou willen staan. (Pinto zou dat gewoon doen!) Ingrid zou soms het liefst iedereen willen toeroepen:
“Een fijne dag, lieve mensen!” als ze ’s ochtends naar haar werk loopt.
En wanneer Ingrid een onvriendelijke kassière tegenkomt, zou ze haar eigenlijk het liefst een knuffel willen geven. Omdat er soms zoveel meer achter iemand schuilgaat dan je op het eerste gezicht ziet.
De Pinto in mij zou het liefst door de plassen rennen en met modder en natte kleren op mijn werk aankomen. Om vervolgens te zeggen: “Goh, dat was effe heerlijk!”
Natuurlijk begrijpt Ingrid dat dit niet altijd kan. Maar Pinto vindt dat toch ontzettend jammer. Een mooi voorbeeld uit de praktijk, waarin Pinto en Ingrid hand in hand gingen en waar Pinto mij enorm heeft geholpen, is het volgende.
Ik gaf een presentatie voor een volle zaal. En ineens was ik mijn hele verhaal kwijt. Ik sloeg compleet dicht.
Paniek! Klotsende oksels en warme, plakkerige golven van ellende. De volle zaal keek mij afwachtend aan. Sommige mensen leken veroordelend te kijken, anderen vol medelijden of misschien zelfs plaatsvervangende schaamte. Althans, dat dacht ik te zien.
Ik wilde maar één ding: weg! En toen hoorde ik mezelf hardop zeggen:
“Daar sta ik dan. Jullie kijken mij allemaal aan en mijn interne paniek neemt me helemaal over.
Het liefst verdwijn ik nu.”
De stilte en het ongemak in de zaal waren bijna in plakjes te snijden.
En toen deed ik wat ik zei. Ik verdween achter een memobord in de zaal, waar mijn benen nog zichtbaar waren. Vanachter het bord riep ik: “Momentje, ik ben zo weer bij jullie terug!” Ik nam even de tijd. Haalde adem. En zei JA!
JA zeggen tegen de situatie die er op dat moment gewoon was. Dit is wat er gebeurt, Ingrid. En dat mag er zijn.
Ik liep terug en zei: Ik loop compleet vast.” Ik herpakte mij en toen riep iemand iets in de zaal waar ik was gebleven en ik wist het weer, waarop op een applaus volgde dat ik enigszins ongemakkelijk, maar opgelucht ontving met een sjieke buiging en mijn presentatie voortzette.
Dit is voor mij misschien wel de belangrijkste les die Pinto mij heeft geleerd:
Je hoeft niet altijd te weten hoe het verder moet. Soms begint het met JA zeggen tegen wat er op dat moment is.
Ik kan nog uren verder typen, maar dit is het voor nu.
